Έχω κάτι να δώσω και κάτι να πάρω.

Είχα πάει σε μια συνάντηση και λέει ο συνομιλητής :
είμαστε μ΄έναν άνθρωπο,τόσο χρονικό διάστημα, όσο χρειάζεται για να του δώσουμε κάποια πράγματα και για να πάρουμε απ΄αυτόν αυτά που μας δίνει.
Όταν πλέον δεν έχουμε να δώσουμε-πάρουμε, τότε πρέπει να φύγουμε, δεν έχει νόημα να είμαστε μαζί του.
Το σκεφτόμουν καιρό, προσπαθούσα να το καταλάβω.
Κάποιες στιγμές το αισθανόμουν, το καταλάβαινα.
Κάποιες άλλες, αισθανόμουν μια οικειότητα περίεργη, μια αόρατη αγάπη να καλύπτει τα πάντα, ένα άγγιγμα ψυχής.
Τελικά τι υπερισχύει; πώς μπορώ να το καταλάβω; ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΩ ;