Πέρασαν τα χρόνια και ήταν πολλά. Έγιναν διάφορα, ξεκίνησα παιδί όταν ήμουν και τώρα λέω ότι είμαι άντρας. Έφτιαξα οικογένεια, όμορφα χρόνια, δύσκολα αλλά ωραία. Έχασα φίλους αλλά και αγαπημένα πρόσωπα. Στήριξα κόσμο, όσο πιο δυνατά μπορούσα. Έκανα λάθη, έμαθα απ΄αυτά. Αγάπησα με δύναμη και το πλήρωσα. Τίποτα μα τίποτα απ΄όλα αυτά δεν με πείραξε τόσο πολύ, όσο τ΄ότι κατάλαβα ότι όλα τα πιο πάνω δημιουργήθηκαν μέσα στο ψέμα. Ότι έγινε, έγινε απλά και μόνο για να μπορέσει κάποιος να στηριχτεί στα πόδια του στην αρχή, να ξεπεράσει τις ανασφάλειές του και στη συνέχεια να φτιάξει τη ζωή του και για το τέλος είχε κρατήσει και το καλύτερο, να ζήσει τη ζωή που είχε στερηθεί, όπως λέει. Ναι τα καταλαβαίνω όλα αυτά, αλλά αυτό που δεν μπόρεσα μέχρι στιγμής να καταλάβω, είναι γτ έπρεπε να φτάσω σε τόσο χαμηλό σημείο, ν΄απαξιωθώ, όπως είπε μια πολύ καλή φίλη μου. Να χάσω την αξιοπρέπεια μου και την αυτοεκτίμησή μου. Γιατί έπρεπε να χρησιμοποιήσει, για το τέλος και την ψυχή μου , δεν έφτανε που χρησιμοποίησε την ζωή μου και εκμεταλλεύτηκε την καρδιά μου ; γιατί και την ψυχή μου ; για να πάψω να είμαι άνθρωπος ; Δεν υπάρχει περίπτωση, αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, δεν πρόκειται να το επιτρέψω να συμβεί. Μια άλλη καλή φίλη μου είπε : το καμένο χώμα βγάζει, έτσι και πέσει μια βροχή, τα ωραιότερα λουλούδια, που έχω δει.